Etiquetas

,

Melancolía (1899). Edvard Munch

HOUBO

Houbo un tempo en que tiven medo de empregar a miña lingua
para que como tinta, escribise unha historia nova
nas nosas peles vellas e suorosas.

Houbo un tempo de amar en castelán
e bailar en galego nos camiños e nos campos,

a beira dos regatos,
ti dun lado i eu do outro dun cancelo, dun balado.
Houbo un tempo de traballos
e futuros pequenos e diminutos
que medraron cando o mundo,
combatía en dialectos extranos.
Houbo un mundo de xermanos e frances,
ingleses a un e outro lado do océano,
e aquélo xa non era bailar nin namorar,
era crear un mundo novo con peles aínda novas
para un devir incerto e asexuado.
Houbo un tempo no que xa non lembraba nin a lingua
e ti tan lonxe só eras un imaxe muda no maxín,
un privilexio da distancia do emigrado
e tan silenciosa que me falabas en francés
i eu decía “oui” e bicábamonos.
Houbo un día no que descubrín
que todas esas linguas distintas e dispersas
eran parte dunha fantasía e dunha festa
na que todos bailamos
e despois medios espertos e sonámbulos
participamos.

QUIXECHES

Qixéchesme trenzar e destrenzar o cabelo
que por ti cortara o periquete,
e anulara por costume todo canto de instinto
e pensar distinto
puidera haber no meu nome feminino.
Que refixera os meus principios.
Quixeches cambiarme a orixe
e nacer pasiva e nacer autista
e máis altruista,
dalo todo por ti e mudarme por completo,
espirme pois os teus preceptos
e ser un corpo que asente.
Afirmativamente que desvota premisas contradictorias,
non deixa espazo a dúbida
nin demora en desfacerse do propio
e vivir no alleo, no que é teu e por vegadas compartes.
Quixechesme amor material, sen espiritualidades nin poemas,
amor sen penas nin trivialidades vas
como o estudio que me forma e me reforma,
que te amou onte no abstracto de noite,
entregouse a ti sen tino na fatalidade do poema
no preciosismo do ritmo,
no atino das palabras
e as rimas inexistantes que se resisten a encaixar.
Eu son esa rima distinta,
ese verso libre, ese blanco escribir.
Son pois o que non viches
formando parte do soneto que non existe,
do leixa-pren que se resiste…
as veces son invisible,
alma de muller que loita por voz,
corpo que perpetua a estirpe,
mente que se reafirma en que existe.

María Gándara Sánchez (Saint-Julien-en-Genevois, Francia, 1981) naceu un día de Epifanía e medrou nun pobo a beira da N-550. De cativa vía como a xente se mudaba nunha e noutra dirección. Matriculouse en Filoloxía Inglesa por casualidade e ao cabo de cinco anos xa tiña un título. Gañou algúns certames de poesía do colexio, outros tantos do instituto, algún da vila e un accesit nos premios minervais do colexio Peleteiro aínda que non lembra o ano. O primeiro e único libro de poesía que tivo durante anos foi as Rimas de Bécquer e aínda sabería dicir, que non recitar, boa parte dos seus versos de memoria. Mantense da hostalería pero a man segue lista para signos, símbolos e imaxes da mais diversa orde.

Houbo un tempo no que tiven medo de empregar a miña lingua

para que como tinta, escribise unha historia nova

nas nosas peles vellas e suorosas.

Houbo un tempo de amar en castelán

e bailar en galego nos camiños e nos campos,

a beira dos regatos,

ti dun lado i eu do outro dun cancelo, dun balado.

Houbo un tempo de traballos

e futuros pequenos e diminutos

que medraron cando o mundo,

combatía en dialectos extranos.

Houbo un mundo de xermanos e frances,

ingleses a un e outro lado do océano,

e aquélo xa non era bailar nin namorar,

era crear un mundo novo con peles aínda novas

para un devir incerto e asexuado.

Houbo un tempo no que xa non lembraba nin a lingua

e ti tan lonxe só eras un imaxe muda no maxín,

un privilexio da distancia do emigrado

e tan silenciosa que me falabas en francés

i eu decía “oui” e bicábamonos.

Houbo un día no que descubrín

que todas esas linguas distintas e dispersas

eran parte dunha fantasía e dunha festa

na que todos bailamos

e despois medios espertos e sonámbulos

participamos.

Anuncios