Etiquetas

,

 

Detalle de El Jardín de las Delicias, de El Bosco

 

 

FIXÉCHESME

Fixéchesme unha lingua de vento
para te aloumiñar corpo de lama
e herba inundada no inverno da túa cor.
Fixéchesme mol e inestable,
brisa lene que axita o cabelo
e rouba globos de cores nos días da festa.
Fixéchesme fera,
indomeable espírito que fai naufragar pais de fillos
e axita as túas velas cando, firme o mastro
fai penetrar a túa nave en mar aberto
e no mar rizado, como no labirinto do Minotauro, fenezas.
Quen sabe se de serea, lingua que canta, estou feita
e como a marusía arrecendo
e a sal sabe o teu padal despois do meu verso.
Fartura de doce e Antroido, lingua de pobo
e tardiña, sol preñado sobre encoros
e regachos da infancia nos que xogabamos
pero xa non lembramos, estou feita de memoria.

Fixéchesme lingua de po,
xemido de anciá perante do lume,
a carón da lareira
ou terra erma e seca e entreaberta
que agarda a choiva e ser fecundada.
Laranxa e azulada fun feita,
flamexante forza creando formas mínimas e diminutas
que tremen no frío pétreo de inmensas catedrais e igrexas,
no cabo de ducias de candeas,
fixéchesme lingua que murmura e reza.
Polos séculos dos séculos
coa boca entre pechada e medio aberta,
moribunda de fe.
Fixéchesme verme,
corpo de lingua que repta
i en galerías mortas celebra o banquete de vida
que é comer cada día neste mundo invertebrado
sen mans nin pernas
que me sosteñan nesta realidade baixo terra,
como marxinado na periferia dun círculo
o que non chega o meu corpo…
tan só voces.

Fixéchesme lingua de pobres,
pedra con pedra e bágoa,
man de neno e perna que trema,
corazón de liño que latexa e soña na brétema.
Sedosa e dourada tamén estou feita,
rico camiño de indiferencia e soberbia.
Aquí estou pois Deus, Breogán, natureza!…
filla expulsada que fixestes lingua infinda, trama incompleta
en espera de quen me teza.

 

 

 

O LEITO E UN IGLÚ QUE NON SE DERRETE CON SOÑOS

Ti xa non estás nos poemas.
Tan só fica a pel,
as sabas de flanela
e a morna circunstancia do leito
as mañas de domingos e festivos.
Non es xa mais que aquilo que fica nun vaso baleiro
unha vez rematado o líquido:
un obxecto sen sentido,
un espacio infindo e moita ausencia.
Non es pois o obxecto directo das miñas frases
unha vez esgotados os nomes propios
e os pronomes persoais dun paradigma
que se nos antollaba ilimitado.
Deixáchesme aquí, un verbo sen sentido
con complementos circunstanciais sen compañía.
Ausente estás neste teatro
i eu como Adán,
cubrindo a nudez na que me deixaches medio afogado,
a medio alimentar pola túa man durante milleiros de anos
e agora, óllame aquí,
esfameado desde que non estás neste escenario.
Famélico de compaña, abafado polo público
interpreto un monólogo do absurdo e o cotiá…
como agardando a Godot
aínda que sexa a ti a quen agardo.
Pero xa non estás
e non me quedan costelas para facerte de novo
nin o consolo dun paraíso cheo de froitos
e o leito é un iglú que non se derrete con soños.

 

Marisol Gándara Sánchez (Saint-Julien-en-Genevois, Francia, 1981) naceu un día de Epifanía e medrou nun pobo a beira da N-550. De cativa vía como a xente se mudaba nunha e noutra dirección. Matriculouse en Filoloxía Inglesa por casualidade e ao cabo de cinco anos xa tiña un título. Gañou algúns certames de poesía do colexio, outros tantos do instituto, algún da vila e un accesit nos premios minervais do colexio Peleteiro aínda que non lembra o ano. O primeiro e único libro de poesía que tivo durante anos foi as Rimas de Bécquer e aínda sabería dicir, que non recitar, boa parte dos seus versos de memoria. Mantense da hostalería pero a man segue lista para signos, símbolos e imaxes da mais diversa orde.
Anuncios