Etiquetas

, , , ,

Rosario Porto, conducida por agentes de la Guardia Civil // Foto: Álvaro Ballesteros (La voz de Galicia)

Rosario Porto, conducida por agentes de la Guardia Civil // Foto: Álvaro Ballesteros (La voz de Galicia)

[Artículo publicado originalmente en la contraportada del desaparecido diario Galicia Hoxe, el lunes 7 de septiembre de 2009] 

Se foi antes o ovo ou a galiña é algo que nunca se saberá con certeza. O mesmo que nunca saberemos que vai antes, se a cámara de televisión ou a masa desatada clamando xustiza cando o que desexa é exercela ela mesma. A manda humana. O animal por excelencia. Ningunha especie ten no linchamento dun igual o seu escuro obxecto de desexo en canto ese mesmo igual lle dá ocasión. Especialmente se unha vítima con nome de muller ou un neno anda polo medio. É nese intre cando asoma o que Pavel Kohout chamou «a hora estelar dos asasinos», cando os máis mediocres se erixen en líderes esporeados polos berros dos seus conxéneres. O ninguén énchese dunha falsa valentía disfrazada de xustiza e de dereito, mentres o suposto intelixente, desde un segundo plano, alenta a súa ansia de fama.

É en quente cando se desatan os xuízos morais e se pide a revisión dun sistema xudicial célebre polos seus erros, cando non a súa directa abolición a prol de algo tan prosaico como a xustiza popular. Sabemos que noticia é a nena mordéndolle ao cadelo. Cando falla o sistema e non cando acerta, é hora de abrir a caixa de Pandora. E sempre hai unha cámara disposta a inmortalizar o momento coa banda sonora de lexítimos fillos de putas e asasinos envolvendo unha escena que pasará unha e outra vez polos informativos, e que xa previamente foi a comidilla dos espazos que fan da materia xenital a súa gran baza ante ese monstro que é a audiencia sempre sedenta de sangue. Pode, incluso, que esa mesma manda humana, que tan ben retratou Arthur Penn no seu filme de 1966, fora a que mesmo provocara que a denuncia levantada no seu día acabase por retirarse ó seguinte. Non é plan de desestabilizar o precario equilibrio das comunidades nas que tratamos de convivir, aínda que sexa en lugares como Toques.

A ollos do espectador é entendible a reacción da masa. O pobo é quen debe ditar xustiza e ninguén máis. O malo é que cando Pandora colle a xustiza pola man corre o risco de esquecer onde poñer o límite. Diso sabían un cacho no profundo sur de EEUU, famoso polos estraños froitos das súas árbores capaces de ensanguentar follas e raíces na esgazada voz de Billie Holiday. Tamén a ollos do espectador a masa ten quendas nas que non atopa entendemento. É o caso dos conflitos resoltos a base de folgas. Sae o Metal ás rúas de Vigo, arden contenedores e parte da masa decide que a outra molesta. Non importa se a reivindicación é ou non razonable. A ninguén lle gusta ter colectores envoltos en lapas nas portas do negocio. Unha molestia para esa mesma masa indignada que tamén é capaz de lanzarse contra a xustiza cando do que se trata é dun servidor público que «non fixo máis que ben polo pobo».

Un non dubidaría de que o pobo é sabio e até capaz de pensar se non fora pola existencia de Castellón, que di Roberto G. Aquí é para poñerse serio, pois que levante a man quen non lle gustaría que lle recualificaran unha parcela. Se anda a pasar en Castellón, que non pasaría en Galicia onde a leira é máis sagrado. Ser voceiro da masa é fácil. Incluso un pode chegar a facer carreira, basta con acender a televisión. É o caso de Curri Valenzuela, masa desde o mesmo nome. A churra máis lista dese galiñeiro no que Esperanza Aguirre ten convertido Telemadrid. Pasen e vexan: «Gañar 50.000 euros ao ano é gañar 3.000 ao mes. Se iso non é clase media que veña Deus e o diga».

Pois iso, que veña a dicilo se ten huevos. Diante da masa.

Anuncios