Etiquetas

, , , , ,

Andrés Magán

Andrés Magán

Del dixo quen foi seu máis fiel escudeiro: “A Felipe non lle gusta o partido que ten”. A afiada lingua de Alfonso Guerra resultaría premonitoria. O mozo educado polos pais Claretianos e ex membro das Xuventudes de Acción Católica caeu do cabalo grazas a Manolín, un pícaro que lle facía de guía a unha vella vendedora de lotería. “Por sete pesetas pasaba doce horas canda ela. Esas cousas marcan”. Anos despois, Elena Valenciano sufriría unha revelación semellante confesando en plena campaña ter tres ídolos: por orde, Xesucristo, o Che e Felipe.

Con Guerra cruzou España para plantarse diante de Rodolfo Llopis e dicirlle que quería liderar o vello PSOE desde dentro. Ao histórico líder socialista no exilio francés fíxolle gracia que se lle aparecera coas mans baleiras. Por non ter, non tiña nin alcume. Aquel día naceu Isidoro para co tempo ―disque―, pechar unha Transición que viviron os país e sofren os fillos. A viaxe foi un éxito: comezou por borrarlle ao PSOE toda sombra de marxismo e hai quen pregunta se tamén acabaría co que lle quedaba de obreiro e socialista. Convertido en estrela prometeulle ao xeneral Gutiérrez Mellado que non abriría a espita da Guerra Civil até que os protagonistas desapareceran. Cumpriu. Mais algo debía cheirarse porque o volume saíu pouco antes de que algúns comezaran a desenterrar os mortos que gardabamos no armario. Titulouno El futuro no es lo que era, que é un acto de posmodernidade: “eu, que tamén o deixara todo ben atado”.

Como o primeiro amor, o de González por Guerra rachou cedo, de xeito traumático e por mor dunha terceira persoa pero non lle impediu pasar trece anos e medio nunha presidencia do Goberno ―récord histórico―, que chegou a crer súa por dereito propio. De novo, a bola máxica de Guerra tras a lendaria noite de 1982 na que se deitaron con 202 deputados: “O día que marchemos, a España non a vai coñecer nin a nai que a pariu”. Mal que ven, con Felipe chegou unha certa modernización e tras o “OTAN, de entrada, non”, acabamos na Alianza, na UE e calmando o “problema catalán” coa deportividade dun facho olímpico. No entanto, a nai que pariu a España desfrutou en primeira liña do felipismo protagonizado por un director da Garda Civil aspirando fariña en panos menores, banqueiros afundindo bancos, partidos de goberno con contas en B e guerra sucia contra ETA. Velaí o noso bucle melancólico.

En 2009 confesou o que todos sabían e ninguén se atrevía a dicir en alto: “Tiven que decidir se se voaba á cúpula de ETA. Dixen que non e non sei se fixen o correcto”. Sobre o chifro final, González volvía a sacudir o ombreiro, como fixera ante Iñaki Gabilondo en pleno fragor do cal sobre a carne: por señor X non me ven nada, pero.

Foi el o primeiro en instruírnos en que o único malo do poder é non telo cando definiu a súa propia condición de ex: “Somos como grandes xarróns chineses en apartamentos pequenos. Suponse que valiosos, pero están todo o tempo estorbando”. Fixo nas mellores mesas de dirección da man do magnate Carlos Slim, non foi ben recibido na súa derradeira aventura venezolana. Por iso mantén o equilibrio de xarrón chinés entre epístolas de papá “aos cataláns” e marcarlle o camiño da amargura a Pedro Sánchez: “Por debaixo dos 130 deputados, terás que gobernar en coalición co PP, tómao como un acto de servizo”.

Foi, din os rumorosos, o mes pasado nun almorzo entre ambos. Puro Felipe, home de volta de todo no papel de policía bo das películas ianquis. Porque hai que ser moi grande para deixar un consello de administración “non porque haxa incompatibilidades, senón porque é moi aburrido” aínda que os 566.000 euros cobrados ben lle valeran catro anos de sonecas. E aí segue á fronte da igrexa quen, como demostrou Valenciano, ten fieis máis que compañeiros: felipistas antes que socialistas.

Artigo publicado no nº 23 de Luzes

Anuncios